Şükran Ün: “Altınlarımı Sattım, Pes Etmedim; En Büyük Korkum Benden Sonrası”

Adana doğumlu Şükran Ün, 1993 yılında hamileyken İstanbul’a geldi. Oğlu Anıl burada dünyaya geldi. Ün, oğlunun farklı gelişim gösterdiğini 2–2,5 yaşlarında fark ettiğini anlattı.

“Doktora götürdüm, bir şey olmadığı söylendi. Hayatımıza devam ettik ama çocuğum ilerlemek yerine gerilemeye başladı. Tekrar profesyonel destek aldık, bu kez de yanlış tanı konuldu. Süreç uzadı ve biz geç kalmış olduk” dedi.

“Eğitime 6 Yaşında Başlayabildik”

Anıl’ın eğitimine 6 yaş civarında başlayabildiklerini belirten Ün, o dönem özel eğitim imkânlarının çok sınırlı olduğunu söyledi.

“İstanbul’da bile kurum yoktu. Bütün altınlarımı satıp bir yıl özel eğitime götürdüm. Daha sonra açılan OÇEM’de 8 yıl eğitim aldı. Okul normaldi ama bizim sınıfımız farklıydı, özel bir sınıftı” diye konuştu.

Anıl’ın otizme ek olarak hiperaktivite ve epilepsi tanıları bulunduğunu belirten Ün, sürecin bu nedenle daha ağır geçtiğini ifade etti. “Üçü bir arada olunca çok zorlandık. Bir kilometrelik yolu öğretmek için bir yıl boyunca yürüyerek gidip geldik. Elini bırakamıyordum; ya kaçıyordu ya kontrolsüz davranıyordu. Ama pes etmedim” dedi.

Yıllar süren eğitim, sosyal etkinlikler ve spor çalışmaları sayesinde bugün Anıl’ın sosyal ortamlarda daha uyumlu olduğunu belirten Ün, “Şu anda yanımda sakin bir şekilde oturabiliyor. Bu yılların emeği” ifadelerini kullandı.

“Eğitimin Yaş Sınırı Olmamalı”

Eğitimin sürekliliğinin hayati olduğunu vurgulayan Ün, 27 yaş sınırı getirileceği yönündeki açıklamaların aileleri kaygılandırdığını söyledi.

“Bu çocuklar bugün öğrendiğini yarın unutabiliyor. Eğitimlerinin kesilmemesi gerekiyor. Yaş sınırı olmamalı” dedi.

Devletten beklentilerini de sıralayan Ün, otizmli kişiler için her gün devam edebilecekleri okullar ve ailelerin çocuklarını güvenle bırakabileceği gündüzlü yaşam merkezleri kurulmasını istedi.

“Normal çocukların okulu varsa, bu çocukların da her gün gidebileceği yerler olmalı. Hastaneye gidebiliriz, bir işimiz çıkabilir. Sürekli kardeşlerin üzerine yük bindirmek istemiyoruz” diye konuştu.

“En Büyük Korkum: Benden Sonra Ne Olacak?”

Ün’ün en büyük kaygısı ise oğlunun geleceği.

“Kardeşi ‘Ben varım anne’ diyor ama ben onun da benim yaşadıklarımı yaşamasını istemiyorum. Bazen insan, çocuğuyla birlikte gitmeyi bile düşünüyor. Onu geride bırakmak istemiyorum” sözleriyle duygularını dile getirdi.

Geçmişte toplumsal dışlanma yaşadıklarını da anlatan Ün, “Otobüslerden indirildiğimiz günler oldu. Hastanelerde dışlandık. Şimdi toplum daha bilinçli ama hâlâ eksikler var” dedi.

Medyanın ve kamuoyunun bazı konularda daha duyarlı olduğunu ancak özel gereksinimli çocuklar söz konusu olduğunda aynı hassasiyetin gösterilmediğini savunan Ün, “Bir hayvana zarar geldiğinde herkes ayağa kalkıyor. Bizim çocuklarımız zarar gördüğünde aynı tepkiyi göremiyoruz. Biz hayvanlara  zarar verilmesine  tabiki karşıyız ama çocuklarımızın da görülmesini istiyoruz” ifadelerini kullandı.

“Birçok Anne Çocuğunu Yalnız Büyütüyor”

Oğlunun babasının kendilerini terk ettiğini ve çocuğunu tek başına büyüttüğünü söyleyen Ün, “Benim gibi birçok anne var. Yalnız mücadele ediyoruz. Ama pes etmiyoruz. Varız, yaşıyoruz ve hayatın içinde olmaya devam ediyoruz” dedi.

Şükran Ün ve diğer anneler, daha kapsayıcı eğitim politikaları, kesintisiz destek ve devlet güvenceli yaşam alanları talep ediyor. En büyük istekleri ise çocuklarının yalnızca özel günlerde değil, her zaman toplumun bir parçası olarak görülmesi.